Voor aanvang van de bekerwedstrijd van Boys 1 tegen Alphia wordt morgenmiddag één minuut stilte gehouden ter nagedachtenis aan Rob(ert) Hagen. Hij groeide op bij onze club en bouwde daar een grote groep vrienden en kennissen op. We wisten allemaal van zijn precaire gezondheidssituatie, maar toch kwam zijn overlijden vorige week onverwacht. Eerder vandaag hebben wij afscheid van hem genomen.

Haagie, zo noemden we hem meestal. Misschien nog wel meer dan een Boys-man, was hij een voetbalman. Eén van de gezelligste soort. Hij raakte er nooit over uitgepraat. Vond het heerlijk ook om te dollen. Om als groot Feyenoord-fan plagerijtjes aan Ajacieden uit te delen, vaak vergezeld van een dikke knipoog. En altijd met een lach op z’n gezicht als zij hém dan weer van repliek dienden. Daar kon hij wel tegen en het was natuurlijk ook een feit dat Ajax meestal hoger op de ranglijst stond dan Feyenoord. Maar man, dat uitgerekend de afgelopen weken – waarin Rob ineens zó ziek bleek – Feyenoord bovenaan staat… Laten we dat maar als eerbetoon aan Rob beschouwen.

Als jonge senior moest Rob al vanwege gezondheidsredenen een punt achter zijn loopbaan als voetballer zetten. Van zijn vrienden-elftal bij de Boys kreeg hij een geweldige afscheidswedstrijd cadeau. Op de shirts stond: Hagen olé. Want waar Rob was, was het immers bijna altijd een feestje. Zelfs over al zijn ziekenhuis-verhalen vertelde hij zo vrolijk als het maar kon. Bijvoorbeeld toen hij tijdens een vakantie in Griekenland ernstig ziek was opgenomen, of andere keren dat hij van het ene op het andere moment weer in een ambulance was beland. In het bijzijn van zijn vrienden, had hij daar meestal zelf de grootste schik om.

Rob was een mooie-verhalen-verteller, bijvoorbeeld als hij weer eens ergens in de polder of in de grote stad een wedstrijd had gefloten. Toen hij met voetballen moest stoppen, koos hij voor ‘de scheidsrechterij’ en daar lag echt zijn hart. Spelers hoefden hem weinig te flikken. Hij was het type arbiter van ‘Geen praatjes. Wegwezen!’ En: oh wee als er in de rust geen thee of watertje in zijn kleedkamer stond, dan ging bij de thuisclub de bal in de tweede helft vroeg of laat op de stip. Rob vertelde dat dat in geuren en kleuren en hij kwam er altijd mee weg.

Rob had potentie als arbiter, maar zijn gezondheid stond een mooie carrière in de weg. Zijn ziekte leidde hem verschillende keren langs de rand van leven en dood. Elke keer won het leven, gelukkig, en sinds zijn levertransplantatie in 2019 ging het echt goed met hem. Hij maakte twee seizoenen geleden nog een – helaas wat korte - come back op ons sportpark, als de man die bij thuiswedstrijden van het eerste de scheidsrechter(s) ontving én omroeper was. ‘De Peter Houtman van de Boys’, noemde hij zichzelf dan lachend. Hij had ook nog de wens om wedstrijden bij de jeugd te gaan fluiten, maar dan moest hij wel fit genoeg zijn natuurlijk.

Tot kort geleden bracht Rob - bijna altijd samen met zijn partner Henny – op zaterdagmiddag bezoekjes aan de Boys en ook bij Alphia waren zij graag geziene gasten. Nu daar een einde aan is gekomen, zullen wij Rob herinneren zoals op zijn rouwkaart staat: ‘Zijn humor, warmte en gezelligheid leven voort in de verhalen die we blijven vertellen’.

We wensen Henny, Robin & Luca en familie veel sterkte in deze moeilijke tijd.