• Jens: van Feyenoord, TAVV én de Boys

    Jens Toornstra is het levende bewijs dat clubliefde nog bestaat. Met een nieuw contract tot 2022 op zak jaagt de 30-jarige middenvelder in zijn zesde seizoen op nieuwe successen. Dit seizoen is Feyenoord als underdog gestart. Een aantal kernspelers vertrok en er kwamen geen versterkingen met een grote naam bij. Toornstra heeft er niettemin vertrouwen in.

    "Feyenoord en de supporters maken soms een soort oergevoelens in me los", vertelt hij in het onlangs verschenen Feyenoord Magazine. Vroeger, toen hij als kleine jongen bij TAVV in Ter Aar speelde en vanaf de D-jeugd bij Alphense Boys, liep hij regelmatig in een shirt van Feyenoord. "Sinds ik hier speel en successen heb mogen vieren, is dat gevoel alleen maar sterker geworden. Feyenoord is gewoon mijn club."

    Grootste toernooi
    Maar Jens Toornstra is niet alleen van Feyenoord. Hij is ook nog altijd van TAVV, waar hij op zaterdag graag te vinden is om bij zijn oude ploeggenoten te kijken, en van Alphense Boys, waar elk jaar eind augustus het Jens Toornstra Toernooi wordt gespeeld, het grootste eendagsjeugdtoernooi van Nederland met meer dan 160 deelnemende teams. "Nou en of ik het eervol vindt dat dit toernooi mijn naam draagt. En als het even kan ga ik ook kijken. Wat helaas te weinig gebeurt, maar dat komt omdat Feyenoord meestal op zondagmiddag speelt." Ook dit jaar zou dat zo zijn, maar de wedstrijd van a.s. zondag tegen AZ is verplaatst. De kans bestaat dus nog dat Jens dit jaar weer langs komt. Hij heeft de uitnodiging in beraad.

  • Wederzijdse liefde
    Terug naar Feyenoord. Op Sven van Beek na is hij de speler die het langst bij deze selectie zit. En het is de verwachting dat hij daar niet meer zal vertrekken. Hij verlengde zijn contract tot 2022. De liefde is dus wederzijds. "De club is tevreden met me, vertelde technisch directeur Sjaak Troost me in aanloop naar dit seizoen. Ook trainer Jaap Stam wilde me graag behouden. Daarom wilde Feyenoord mijn contract, dat tot 2021 liep, met een jaar verlengen. Normaal gesproken verleng je niet per se als je nog een contract van twee jaar hebt, maar het gevoel van beide kanten is goed. Als je dat op zo’n manier kunt uitspreken naar elkaar, is dat voor beide partijen fijn."

    Fiscale economie
    Met Feyenoord heeft hij reeds gesproken over een carrière als hij op een dag een voetbalpensionado is. "Ik studeerde vroeger fiscale economie en heb vorig jaar een cursus sportmanagement gevolgd aan de Johan Cruyff University. Wellicht dat ik straks iets commercieels ga doen bij Feyenoord. Ik denk veel en ook graag vooruit, dus ook over mijn leven na het voetbal. Op dit moment zie ik mij straks niet in een technische staf op het veld staan. Maar dat zien we tegen die tijd wel. Eerst wil ik mij volledig focussen op het voetbal."

    Laatbloeier
    Toornstra is een laatbloeier. Pas op 21-jarige leeftijd vertrok hij van Alphense Boys naar ADO Den Haag. Hier maakte hij naam en faam en vertrok naar Utrecht, om uiteindelijk in Rotterdam te belanden. "Ik leef mijn droom, zo zou je kunnen zeggen. Ik geniet volop van alles wat ik meemaakt. Ik speel nu vijf seizoenen bij Feyenoord en in die periode hebben we vijf prijzen gepakt. Toch zijn we hier allemaal hongerig naar succes, vooral omdat we het vorige seizoen als teleurstellend hebben ervaren. We wonnen weliswaar gelijk de Johan Cruyff Schaal maar hierna bleven de successen achter op de verwachtingen. Met andere woorden, we hopen dit jaar te laten zien dat we beter zijn. Er zit veel kracht en talent in de huidige selectie, ook al vertrokken enkele gezichtsbepalende spelers."

    Ambitieuze plannen
    Ondertussen denkt hij nog vaak terug aan zijn periode bij Alphense Boys, waar hij de basis legde voor de voetballer die hij nu is. "Ik hoorde dat hier ambitieuze plannen zijn. Zes jeugdteams spelen op divisieniveau, wat natuurlijk superknap is. En het is goed om te horen dat het eerste ook op dat niveau terecht wil komen. Dat past bij een club als Alphense Boys. Ik blijf de club dan ook nauwlettend volgen."

  • Alphense Boys MO13 – Be Fair MO13-1

    Excuses dat jullie zo lang moesten wachten op dit verslag, maar de champagne borrelde nog lang na, het vuurwerk reikte tot in de hemel en de polonaise duurde nachtenlang… de MO13 heeft namelijk drie punten binnen en het genoegen van de winst was ons al zó lang ontzegd, dat dit eerst even gevierd moest worden!

    De eerste minuten van de wedstrijd stemmen ons meteen hoopvol. De meiden coachen elkaar in het veld, er wordt flink aangemoedigd en luid geroepen en die felheid zie je terug in de duels. Pien neemt de bal mooi mee op rechts en Indy J. zoekt naar een opening. We bewegen ons voortdurend op hun helft en zodra Be Fair terugkomt, stopt Isabella de aanval. Riva en Floor blijven alert achterin en zorgen dat Roos, die de uittrap duidelijk steeds beter beheerst, gedekt blijft. Tanja blijft als een pitbull naast haar tegenstander en staat geen uitbraak toe. Het eerste kwartier beheersen de meiden simpelweg de wedstrijd.

    En dan kakt het in. Misschien slaat de moeheid toe, maar de stemmen in het veld verstommen en de felheid dus ook. Be Fair krijgt veel meer ruimte, omdat onze spelers er niet meer op af gaan. Die gelatenheid wordt meteen afgestraft: Be Fair schiet op het doel, maar de bal kaatst gelukkig af op de paal. Tanja geeft een diepe pass naar voren, en er wordt wat heen en weer gepingpongd. Dan komt Indy A. voor het eerst gevaarlijk voor het doel, maar haar schot komt net tekort. Even later opnieuw een kans als Be Fair hands maakt. Floor neemt de vrije trap, maar Razia stapt net achteruit en komt er niet meer bij. Er zijn wel wat kansen, maar dat geldt ook voor Be Fair en zo blijft het rommelig. De meiden zijn hun richting kwijt en denken niet meer vooruit. Zelfs Daisy en Lieke kunnen dat niet meer goedmaken als zij vers het veld in komen.

    We krijgen weer een corner tegen, maar Riva werkt de bal weg en houdt intussen het razendsnelle aanvallertje (ze is klein) van Be Fair in bedwang. We zien even weer een flits van hoe het kán zijn, als Indy J. en Kristina een schoolvoorbeeld van een een-tweetje op rechts laten zien. Het zijn de parels in het figuurlijke modderbad van de laatste 10 minuten: het vertrouwen is ver te zoeken, alle ballen gaan doelloos door het midden en de meiden schakelen te langzaam terug tussen aanval en verdediging. Als het fluitsignaal klinkt, slaken we een zucht van verlichting. Het is gelukkig 0-0 gebleven, dus er kan nog van alles gebeuren.

    Kim móet de rust hebben benut voor een effectieve donderpreek, want als de tweede helft begint, is het vuur weer teruggekeerd. Indy J. schiet prachtig op het doel, maar raakt de paal. Dan grijpt Kristina haar kans, maar het schot is te zacht. Isabella passt de bal naar Indy A. en ja hoor, die scoort! Het is 1-0 en van alle kanten klinkt er een hard gejuich. Een paar minuten later neemt de keeper van Be Fair de bal in handen terwijl ze buiten het 16-meter gebied staat. Floor neemt de vrije trap, maar schiet over het muurtje en ook nét over het doel heen. Zo hé, wat spannend! We komen goed weg als Be Fair een mooie tegenaanval organiseert, die echter ook strandt op de paal. We hopen allemaal op een tweede goal van onze kant, zodat we wat rustiger kunnen ademhalen, maar die blijft uit.

    Dat betekent dat de meiden moeten blijven knokken en dat doen ze. Sommige meiden van Be Fair zijn zo snel en beweeglijk, dat de meiden het tegen hen moeten afleggen omdat hun conditie het laat afweten. Als de scheids tot twee keer toe zijn grensrechter negeert, schiet dat even bij onze coach in het verkeerde keelgat, en bij de ouders trouwens ook. We krijgen een stevige reprimande, en wat ons betreft onterecht, dus dat moeten we op een rustiger moment even rechtzetten. Nu gaat het om de laatste minuten. Riva laat zich een paar keer van haar stevige kant zien (that’s your girl Peter) en ook dat kan de scheids niet waarderen. Nog een paar halfslachtige kansen in onze voorhoede, maar geen echte doorbraak meer. Gelukkig ook geen terugval. De wedstrijd eindigt met een schitterend schot van Indy J… ongelooflijk, wéér op de paal, die leek er vandaag speciaal voor haar te staan. Het is een mooie finale van een superspannende wedstrijd, want er wordt afgefloten en de ontlading is groot. Eindelijk weer eens gewonnen – dat vraagt om patat!